Επιστροφή στις ρίζες τους για τους ZZ Top, υπό την καθοδήγηση του πλέον κατάλληλου ανθρώπου για αυτή τη δουλειά, δηλαδή του παραγωγού Rick Rubin. Στο "La Futura" οι τρεις Τεξανοί αφήνουν πίσω τους μια για πάντα τα -στη πλειονότητα τους- οικτρά μπλικιπμπλίκι-southern τραγούδια που έγραφαν στα 80's και τα 90's και υπηρετούν για άλλη μια φορά τα blues. Οι συνθέσεις που συμπεριλαμβάνονται στο δίσκο, είναι ότι καλύτερο έχουν γράψει από την εποχή του "Deguello" και προσωπική μου άποψη είναι πως το "La Futura", στο σύνολο του, συναγωνίζεται το "Tres Hombres" για τον τίτλο του κορυφαίου album των ZZ Top.
Ο Rubin δεν βάζει στην παραγωγή φρου-φρου και αρώματα, αφήνει τον βρώμικο ήχο να κυριαρχήσει και τη μπάντα να ακούγεται φυσική, αλλά ταυτόχρονα και μοντέρνα. Οι fuzzy κιθάρες είναι στο προσκήνιο και τα λίγα synthesizers λειτουργούν απλά ως συνδετικό στοιχείο στο background των κομματιών. Η φωνή του Gibbons έχει χάσει εντελώς την όποια έκταση δεν είχε και πλέον περισσότερο γρυλίζει και μουγκρίζει παρά τραγουδάει, αλλά μα τη γενειάδα του δεν έχει ακουστεί ποτέ τόσο γαμάτα όσο στο "La Futura". Το album είναι γεμάτο από κομματάρες. Προσωπικά ξεχώρισα τα "I Gotsta Get Paid", "Chartreuse", "Flyin' High" και "It's Too Easy Manana", αλλά νομίζω ότι ο καθένας μπορεί να κάνει τη δική του επιλογή ανάμεσα στα 10 κομμάτια που απαρτίζουν το δίσκο και να μην έχει καθόλου άδικο για τα τραγούδια που προτίμησε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου