Το αμερικάνικο power trio των Tin House έδρασε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Στο ομώνυμο ντεμπούτο τους έπαιξαν σκληρά blues με ένα touch από ψυχεδέλεια που έφτανε μέχρι και τα όρια του prog. Αυτή ήταν και η μοναδική κυκλοφορία τους στη δεκαετία και φαινομενικά η πρώτη και τελευταία της καριέρας τους. Το τελευταίο όμως το διέψευσαν, όπως θα δούμε παρακάτω.
Λατρεύω τα album όπου το εναρκτήριο κομμάτι είναι αντιπροσωπευτικό για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Λειτουργεί σαν preview, το οποίο σε βάζει αμέσως στο κλίμα, ειδικά όταν πρόκειται να ακούσεις μια καινούρια μπάντα που κυκλοφορεί κάτι για πρώτη φορά. Κάπως έτσι λειτουργεί το πρώτο τραγούδι του "Tin House", δηλαδή το "Ι Want your Body". Σύντομο σε διάρκεια, με μπλουζομπουγκίζουσα αισθητική και χωρίς περιττά solo και τζαμαρίσματα. Και πως αλλιώς θα μπορούσε να ακούγεται ένα κομμάτι, που οι στίχοι του refrain λένε "I want your body/you won't be sorry/give me your lovin'/I'm hot as an oven". Σε τέτοια μουσικά - αλλά όχι στιχουργικά - πλαίσια κινείται πάνω κάτω και όλο το υπόλοιπο album. Οι Tin House παίζουν χωρίς πολλά φρου φρου και αρώματα και όλος ο δίσκος ηχεί πολύ straight forward. Τα μόνα τραγούδια τα οποία απομακρύνονται από το παραπάνω δόγμα, είναι τα "Endamus Fillanamus" και "Lady of Silent Opera" (στο οποίο strings παίζει ο Edgar Winter), όπου οι Αμερικάνοι μπαίνουν σε ψυχεδελικά/progressive νερά, αλλά και πάλι διατηρώντας την απλότητα τους. Μη σκεφτείτε βέβαια, ότι επειδή οι τρεις μουσικοί δεν παίζουν πολύπλοκα, αυτό σημαίνει πως είναι και ατάλαντοι. Αντιθέτως το μουσικό τους επίπεδο είναι πολύ καλό. Θεωρώ ότι το να παίζεις ωραία και απλά, όπως δηλαδή πράττουν οι Tin House, είναι κάτι ιδιαιτέρως σύνθετο και δύσκολο, όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό.
Το "Be Good and Be Kind" είναι ένα ωραίο rocker με φανταστικό κλείσιμο και αποτελεί μια από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου. Αγαπημένο μου τραγούδι από όλο το ντεμπούτο είναι το "Silver Rider", ένα εξαίσιο κομμάτι με φοβερή κιθαριστική δουλειά από τον Floyd Radford και υπέροχη μπασογραμμή από τον Jeff Cole. Μου θύμισε κάτι από Uriah Heep της εποχής του John Lawton, χωρίς όμως τα πλήκτρα και το Hammond των θρυλικών Εγγλέζων. Το "Personal Gain" που ακολουθεί, είναι ακόμα ένα τραγούδι που ξεχωρίζει, όπως ξεχωρίζει και το τελείως boogie "30 Weight Blues" με τα αστεία -αλλά όχι γελοία- δευτέρα φωνητικά που περιέχει. Τα υπόλοιπα τραγούδια, χωρίς να είναι άσχημα, λειτουργούν περισσότερο για να γεμίσει το album και για να είμαι ειλικρινής τις περισσότερες φορές απλά επιλέγω να τα προσπεράσω.
Κλείνοντας, το ντεμπούτο των Tin House δεν είναι ένας δίσκος που θα σας συγκλονίσει. Άλλα είναι ένας δίσκος, με τον οποίο θα περάσετε ένα ευχάριστο μισάωρο. Λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία αυτή, το αμερικάνικο συγκρότημα διαλύεται. Αργότερα ο Floyd Radford βρέθηκε να συνεργάζεται τόσο με τον Edgar, όσο και με τον Johnny Winter. Πάντως γύρω στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας επανενώθηκαν και από τότε μέχρι και τις μέρες μας συνεχίζουν να δίνουν αδιάκοπα συναυλίες, ενώ το 2009 κυκλοφόρησαν και έναν απρόσμενο δεύτερο δίσκο, με τίτλο "Winds of Past".
Tracks Listing:
1. I Want Your Body
2. 30 Weight Blues
3. Be Good and Be Kind
4. You've Gone Too Far
5. Silver Star
6. Personal Gain
7. Jezebel Give Me Your Lovin'
8. Tomorrow
9. Endamus Finallamus
10. Lady of the Silent Opera
Band Lineup:
Bass/Vocals: Jeff Cole
Guitar: Floyd Radford
Drums: Mike Logan
Album Link: http://lix.in/-2d6640
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου