Review: Black Country Communion - Afterglow (2012)

Τρίτο album μέσα σε τρία χρόνια για το supergroup των Black Country Communion, οι οποίοι από ό,τι φαίνεται είναι επηρεασμένοι από τα 70s όχι μόνο μουσικά, αλλά και από άποψη συχνότητας κυκλοφοριών, καθώς στις μέρες μας φαντάζει ανήκουστο κάποιο group να βγάζει νέο album επί τρία συναπτά έτη. Βέβαια, σε αυτές τις περιπτώσεις ο κίνδυνος του κορεσμού πάντα ελλοχεύει, ειδικά όταν τα δυο album που προηγήθηκαν - Black Country Communion (2010), 2 (2011) - κινήθηκαν σε τόσο υψηλά επίπεδα. Τα σημάδια εξ'αρχής δεν ήταν ευοίωνα για το "Afterglow", καθώς πριν την κυκλοφορία του ο Hughes βρέθηκε να κατηγορεί δημόσια τον Bonamassa ότι έχει την προσωπική του καριέρα σε πρώτο πλάνο και δεν αφιερώνει αρκετό χρόνο στο συγκρότημα. Μάλιστα δήλωσε ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες, το "Afterglow" πιθανώς να αποτελέσει και την τελευταία κυκλοφορία της μπάντας.

Από ό,τι φαίνεται από την ακρόαση του album ο Glenn Hughes δεν έχει και πολύ άδικο. Τα μισά τραγούδια είναι υπογεγραμμένα αποκλειστικά από τον ίδιο, κάτι το οποίο συμβαίνει για πρώτη φορά στα χρονικά των BCC. Η συνδρομή των υπόλοιπων μελών φαντάζει πολύ πιο περιορισμένη. Ειδικότερα η έλλειψη συνθέσεων του Bonamassa αποτελεί τεράστιο πλήγμα, καθώς τα τραγούδια του στα δυο προηγούμενα album ίσως και να αποτελούν το συνθετικό αποκορύφωμα του group. Το album ξεκινάει με το "Big Train", του οποίου η έναρξη έφερε στο μυαλό μου κάτι από το δυναμισμό του εκπληκτικού "Black Country". Δυστυχώς οι ομοιότητες ανάμεσα στα δυο τραγούδια σταματάνε εκεί, καθώς το "Big Train" είναι μια απλά αξιοπρεπής σύνθεση και τίποτα παραπάνω. Συνέχεια με τα "This is your Time" και "Midnight Sun", τις μοναδικές συνθέσεις του "Afterglow" στις οποίες δεν συμμετέχει συνθετικά ο Glenn Hughes. Το "This is your Time" ξεκινάει με ένα αργόσυρτο riff που κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού, διανθισμένο ενίοτε από τα πλήκτρα του Derek Sherinian. Από τη στιγμή που το riff πέρασε και δεν ακούμπησε, συνεπάγεται ότι το ίδιο συμβαίνει και με το τραγούδι συνολικά. Το "Midnight Sun" έχει ένα παιχνιδιάρικο vibe, που σαφώς φέρει την επιρροή των Who επάνω του. Στιχουργικά ασχολείται με το Avalon, το νησί δηλαδή όπου σφυρηλατήθηκε το Exculiber στον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου... και εδώ τελειώνει οτιδήποτε ενδιαφέρον έχει να κάνει με το συγκεκριμένο κομμάτι. Το "Confessor" που έπεται είναι το πρώτο καθαρόαιμο rocker του δίσκου, αλλά κι αυτό δεν καταφέρνει να σου μείνει στο μυαλό, φαντάζοντας συμβατικό και ανέμπνευστο.

Η απογοήτευση μου για το "Afterglow" σε αυτό το σημείο είχε φτάσει στο ζενίθ της. Ευτυχώς, το "Cry for Freedom" ήρθε για να μου αναπτερώσει το ηθικό. Πολύ ωραίες οι φωνητικές εναλλαγές των Hughes και Bonamassa (το μοναδικό τραγούδι του δίσκου όπου ανέλαβε lead vocals ο ταλαντούχος κιθαρίστας), πολύ groove και φοβερό blues solo από τον Joe. Τα καλύτερα όμως ακόμα δεν είχαν έρθει. Το ομώνυμο "Afterglow" που ακολουθεί, είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου και ίσως το μόνο που μπορεί να σταθεί δίπλα στα τραγούδια των δύο προηγούμενων κυκλοφοριών των BCC. Ατμοσφαιρικό, επικό, με ένα μανιασμένο riff του Bonamassa στο ρεφρέν, χωρίς αυτό ο δίσκος θα κυλούσε εντελώς flat και το replay value του θα κινούταν σε μηδενικά επίπεδα. Το "Dandelion" επιστρέφει στη μετριότητα που είχαμε συνηθίσει από την αρχή του album, ενώ και το "The Circle", η μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεση του album, αν και αξιόλογο, δεν φτάνει επουδενί στα επίπεδα του "Afterglow", πόσο μάλλον σε αυτό ενός "Save me" ή ενός "The Great Devide". Πάντως το album ανεβαίνει ένα επίπεδο μετά τη μέση του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτό το επίπεδο είναι και ικανοποιητικό. Τα "Common Man" και "The Giver" έχουν το ενδιαφέρον τους, αλλά μου δίνουν την αίσθηση ότι κάπου τα έχω ξανακούσει και μετά από 15-20 ακροάσεις μπορώ να πω ότι ακόμα δεν μου έχουν μείνει στο μυαλό. Το "Afterglow" εν τέλει κλείνει μετά από σχεδόν 60 λεπτά με το σκοτεινό "Crawl" που, όπως το "This is my Time", στηρίζεται απλά σε ένα riff. Ευχάριστο αλλά και πάλι όχι τίποτα το ιδιαίτερο.

Συμπερασματικά, το τρίτο δισκογραφικό βήμα των Black Country Communion δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί. Το "Afterglow" δεν είναι κακό, αλλά απλά αδιάφορο, που για μένα είναι ότι χειρότερο όσον αφορά τη μουσική. Ευτυχώς που υπάρχουν το "Cry for Freedom" και κυρίως το ομώνυμο "Afterglow" και κάπως σώζεται η παρτίδα. Πάντως ο συγκεκριμένος δίσκος θα μπορούσε πολύ άνετα να κυκλοφορήσει ως solo του Hughes χωρίς να καταλάβει κανείς τη διαφορά. Ελπίζω το "Afterglow" να μην αποτελέσει το κύκνειο άσμα των Black Country Communion. Σίγουρα δεν τους αξίζει τέτοιο τέλος. Τουλάχιστον οι τελευταίες δηλώσεις του Joe Bonamassa ήταν ενθαρρυντικές όσον αφορά το μέλλον των BCC, καθώς ήταν σαφής ως προς το ότι θέλει να συνεχίσει στο συγκρότημα. Πλέον το μπαλάκι βρίσκεται στην πλευρά του βετεράνου μπασίστα.

Tracks Listing:

1. Big Train
2. This Is Your Time
3. Midnight Sun
4. Confessor
5. Cry Freedom
6. Afterglow
7. Dandelion
8. The Circle
9. Common Man
10. The Giver
11. Crawl