Μετά από 50 χρόνια δισκογραφίας και 34 studio albums, εύλογα αναρωτιέται κανείς τι άλλο πια έχει να μας δώσει ο Bob Dylan και αποφάσισε να κυκλοφορήσει το "Tempest". Όποιος τον αμφισβήτησε - συμπεριλαμβανομένου και εμού, που ποτέ δεν υπήρξα μεγάλος fan του Dylan - και άκουσε τον δίσκο πήρε την πληρωμένη απάντηση που του άξιζε, από τον πάντα κοφτερό με τα λόγια Αμερικανό τραγουδοποιό και ποιητή. Ο Dylan παραμένει στην κορυφή τόσο σε συνθετικό επίπεδο, όσο φυσικά και σε στιχουργικό. Ειδικά όσον αφορά τους στίχους, το "Tempest" πιθανότατα αποτελεί το πιο σκοτεινό album της καριέρας του. Αν και ποτέ η φωνή του δεν αποτέλεσε το μεγάλο ατού του Dylan, εντούτοις με τα χρόνια αυτή ωρίμασε σαν παλιό καλό κρασί και απέκτησε ένα πολύ όμορφο γρέζο, ενώ παράλληλα διατήρησε και την εκφραστικότητα που ανέκαθεν είχε. Προσωπικά, σίγουρα την προτιμώ πολύ περισσότερο τώρα, από ότι όταν ήταν μικρότερος.
Το album στο σύνολο του είναι πανέμορφο και η μουσική του είναι περιπετειώδης και αξιομνημόνευτη. Υπάρχουν μερικές κάπως "άβολες" στιγμές, όπως το ομώνυμο 14λεπτο "Tempest", το οποίο ασχολείται με την ιστορία του Τιτανικού (τόσο του πλοίου όσο και του σεναρίου της ταινίας του Cameron) και το "Roll on John", με το οποίο ο Dylan αποτίνει φόρο τιμής στον φίλο του John Lennon. Αυτά ήταν τα μοναδικά τραγούδια που δεν κατάφεραν να με κερδίσουν πλήρως. Αντίθετα τα "Pay in Blood", "Tin Angel" και "Scarlet Town" θα τα χαρακτήριζα ως τις πλέον δυνατές στιγμές σε ένα εξαιρετικό και ισορροπημένο album, που αποτελεί ένα ακόμα κόσμημα στην πλούσια συλλογή του Bob Dylan.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου